PAKA - Strona Główna
Półfinały
XX
XX
  • Skecze video
    • Hrabi po spektaklu
    • Kabaret SMILE - Mapa (egzamin na studia)
    • Kabaret Młodych Panów - Piotr Żyła (skoczek)
    • Kabaret DNO - Freestyler II (po polsku)
    • Kabaret PUK - Terapia Małżeńska
    • Mariush - Czemu nie ma Ciebie tu? (koncert)
    • Mariush - Odwilż na bis (koncert)
    • Kabaret Młodych Panów - Wielka Orkiestra Budżetowej Pomocy
    • Stand up Kraków
    • Kabaret DNO - Bakteria
    • Kabaret Młodych Panów & Smile & Łowcy.B - Klinika
    • Kabaret Łowcy.B - Zabawa w chowanego (skecz z wpadką)
    • Kabaret Z Nazwy - Baby (PAKA 2013)
    • Kabaret Z Nazwy - Przepustka (PAKA 2013)
    • Kabaret 7 minut Po - Wzębodłubie (PAKA 2013)
    • Kabaret 7 minut Po - Skecz który się nie odbył (PAKA 2013)
  • Skecze video
bnk
Stowarzyszenie Promocji
Sztuki Kabaretowej "PAKA"

ul. Oleandry 1
30-060 Kraków

e-mail: paka@paka.pl
tel/fax: (12) 681 60 35
NIP: 677-22-92-023
ROTUNDA
PAKA » Nowości » Pasja dłuższa niż 5 min. 2011-08-16 11:02:58
Pasja dłuższa niż 5 min.
Wywiad z Dariuszem Kamysem z kabaretu Hrabi. Rozmawiała Agnieszka Kozłowska.

 AK - Czy istnieje coś takiego jak osobowość kabaretowa, to jest zbiór cech, które szczególnie predystynują do bycia kabareciarzem?

DK- To zależy, czy mówimy o twórcy, czy odtwórcy. Są oczywiście pewne predyspozycje i najczęściej, jak wynika z moich długoletnich obserwacji, twórca nie koniecznie jest dobrym odtwórcą. Często w zespołach kabaretowych ten twórca, cały mózg kabaretowy, który to wszystko ogarnia i wszystkim zawiaduje, nadaje kształt i jakiś wyraz,  często jest w cieniu, natomiast ludzie, którzy są mniej twórczy znakomicie sobie dają radę na scenie.

AK Zatrzymajmy się przy będących na scenie...

DK - Ja powiem jedno, co wydaje mi się niezwykle ważne, często ludzie są znakomici, mają dar boży i mają taką charyzmę, że, gdy wychodzą na scenę to ich się od lubi i akceptuje, ale brakuje im pasji. Tak się często składa, że ci, którzy są do kabaretu stworzeni traktują swoją działalność marginalnie, jak zabawę czy przygodę. Mam kilka takich przykładów ze środowiska zielonogórskiego-  są ludzie, którzy są znakomici, ale nie mają w sobie tej pasji i determinacji aby rozwijać się w kierunku działalności kabaretowej, żeby postawić w swoim życiu na kabaret. Są także tacy, którzy łapią bakcyla i poprzez usilną pracę i inne działania uzyskują to, że naprawiają swoje "niedomogi" tak to co robią staje się fajne i publiczności się podoba. Oni mają pasję.

AK - Czyli pasja jest najważniejsza?

DK -  Tak! Ja myślę, że pasja to jest najważniejsza rzecz, niezbędna do tego, aby robić dobry kabaret w kontekście sztuki. Nie mówię tu o komercji, bo w tym przypadku z kolei można nauczyć się paru tzw. "chwytów" i z powodzeniem zagrać spektakl. Można zrobić program nie koniecznie twórczy, ale poprawny odpowiadający obowiązującym trendom i modom. I to będzie czas jakiś funkcjonowało.
Natomiast aby rozwijać się w kontekście sztuki trzeba mieć pasję. Pasja wiąże się z poszukiwaniami, z ambicją żeby zrobić coś nowego, coś czego jeszcze nie było. Trzeba być pasjonatem, żeby nie myśleć o tym, aby spodobać się wszystkim, tylko działać w kategoriach artystycznych, poszukiwać nowych rozwiązań. To popycha do przodu całą sztukę, nie tylko kabaret.

AK - Czyli pasja jest tym, co musi mieć osoba chcąca odnieść sukces... No właśnie, czym jest sukces?

DK - Sukces możemy rozpatrywać pod różnymi kątami. Inny jest sukces artystyczny, inny komercyjny. Teraz zresztą wszystko się w sztuce przewartościowało. Młode kabarety zbyt szybko oczekują sukcesu  i wpadają w pułapkę show biznesu ale nie dają sobie z tym rady. Mają, załóżmy, jeden program, który się podoba, bo faktycznie jest nowy, świeży, bardzo spontaniczny. To wszystko zostaje sprzedane  w telewizji i ci ludzie nie mając żadnego doświadczenia, czy wiedzy nagle stają bezradni, bo dalej nie mają czego pokazywać. Osiągnęli pewien sukces, zaznali popularności, pieniędzy i później zostają bez pomysłu. I to jest początek końca.
 
AK - Takie ostatnie pięć minut...

DK - Tak, ostatnie, pierwsze i ostatnie. Zresztą sami ludzie sobie to robią. Wyprzedają wszystko, grają na maksa w bardzo krótkim czasie, eksploatują się i nic nie zostaje, tylko taki pusty kadłub.

AK- Czy można stać się kabareciarzem, bo tak się postanowi?


DK - Niestety, jakiś minimalny talent trzeba mieć. Jakąś naturalną predyspozycję, resztę można nadrobić. może ja powiem na własnym przykładzie. Gdybym nie miał jakiegoś takiego talentu do pisania skeczy i wymyślania gagów, to bym się kabaretowo nie uchował. Przez długi czas moje występy to była kiszka, kaszanka, dętka i ja mam tego świadomość. Ale także wielkie dowartościowanie - chłopak z małego miasteczka został gdzieś tam zauważony, robił coś co podobało się innym. dopiero później zacząłem mieć świadomość tworzenia. To jest naprawdę niesamowity mechanizm, gdy człowiek uświadamia sobie akt twórczy. potem pozostaje "tylko" praca i przyzwoity efekt można osiągnąć.

AK - Co zatem robić, aby utrzymać zespół w drodze do sukcesu?

DK - Po pierwsze : każdy członek kabaretu musi mieć wizję to znaczy wszyscy musimy wiedzieć do czego dążymy. Tę wizję kształtuje lider, ale pomysłami musi umieć zarazić wszystkich, bo wizja ma być wspólna. Cały zespół musi pracować na sukces. Takie cechy jak konsekwencja i szeroko rozumiana uczciwość bardzo pomagają. Ale najwięcej trzeba wymagać od siebie. Tak jak w życiu.

 

2007

• Rotunda - www.rotunda.pl
• Kabarety online - www.eKabaret.pl
Logotypy
© 2002-2011 paka.pl - Wszelkie prawa zastrzeżone. Zakaz kopiowania treści bez zgody autorów. Wykonanie projektu serwisu: Sztoldo.pl